Enkele jaren geleden sloten we een vriendschapsverband met de club van Mortsel, waar Jan ‘T Sas ooit vriendelijke woorden schreef over onze Rudi. Het was iets in de aard van “Hij stinkt naar frietvet en heeft vettig haar.” We schreeuwden moord en brand, maar toen Rudi gisteravond met een frietzak en vettig haar de auto van Bert instapte, was de trend voor de avond gezet. Bovendien was Albert er terug bij, een noodzaak voor een gouwe ouwe avond schaken in Limburg.
Terwijl u hieronder kan lezen hoe NLS 2 zich opnieuw in de competitie knokte, keken we voor NLS 1 vooral naar die ene plaats hoger dan de huidige. Leopoldsburg had 5 punten voorsprong en moest naar Hasselt, terwijl wij naar het sterke Eisden mochten afzakken, voor een onvervalste topper: de tweedes in een rechtstreeks duel tegen elkaar. Het geluk van Leopoldsburg, die tegen Eisden 1 een forfait kregen, hadden wij niet: met Udo Hoffman, Marcel Frenken, Fabian Miesen en Wolfgang De Cauter stond er een stevige ploeg te wachten. Inlopen op Leopoldsburg in die omstandigheden was geen sinecure.
Maar zoals al gezegd: Rudi stonk naar frieten en had vettig haar, en Albert was terug. Alle ingrediënten om er toch iets van te maken. De eerste remise viel op bord 1, waar Roy Hoffmans opening traag, maar wel goed aanpakte. Ook al had de vriendelijke Duitser die stelling dit jaar blijkbaar al vijf keer op het bord gehad (en dan hebben we het over de eerste tien zetten, niet de eerste drie!), veel om blij van te worden had hij niet. Roy bood remise en Hoffman nam het aan.
Het spektakel van de avond kwam zonder twijfel van Jean. Fabian Miesen koos voor het Engels (1. c4) dus tastte onze ploegkapitein in zijn ongebreidelde arsenaal Roman’s Lab (ja, een van die afleveringen waar Roman Dzindziachvili al zijn stukken omstoot en stellingen bespreekt waarin hij twee zetten na elkaar doet voor zwart). Een weinig theoretische, maar eenvoudige opzet kwam op het bord en al vrij snel werd duidelijk dat Miesen niet zo goed begreep waar de stelling om draaide. Zijn plan om met de damepionnen te vliegen leek logisch, maar het ruilen van de witte loper en het plaatsen van de zwarte loper op a3 waren niet echt in de geest van de stelling. Rybka gaf een gelijke stelling aan, maar we zijn er rotsvast van overtuigd dat het simpelweg veel makkelijker was voor zwart om te spelen. Amper enkele zetten later zat het spel op de wagen: Jean vlamde naar Miesens koning en deed dat met een erg pittoresk dubbel paardoffer. Objectief bekeken was het offer niet voldoende voor winst. Het is zelfs opmerkelijk dat Rybka heel de partij rond de 0.00 schommelt (althans, als wit enkele enige verdedigingszetten vindt). In praktijk zitten er echter mensen achter het bord en de druk op de witte stelling was niet van de poes: een zet of twee later switcht onze engine al naar een -1. Toch had Miesen directe kansen op remise en in één variant kon hij me zelfs tot eeuwig schaak dwingen.
Jean investeerde nog een paard (het dubbel paardoffer was dus niet aangenomen, voor de duidelijkheid) en toen ging het helemaal mis voor Miesen. Jean vereenvoudigde de wilde stelling en kwam simpelweg een kwal en een pion voor. 0-1, een geweldige partij om te volgen en gezien het ietwat aarzelende spel van wit in onze subjectieve ogen ook verdiend. Addendum voor Ruud en Roy: Pe2 bleek toch geen fout van zwart, maar leidt tot een eindspel dat waarschijnlijk op remise zal uitdraaien: Dg7 gewoon toelaten, ruilen en dan de g3-pion pakken en met een toren tegen twee stukken spelen, de d3-pion nog winnen enz.
De basis voor een goede uitslag was gelegd en dat had ook Ruud gezien. Met enige frietvetpret (wat een prachtig woord) speelde hij een degelijke match tegen Frenken, die uiteindelijk op remise eindigde. Of zoals Ruud het in de auto zei: “Qua resultaten zit ik even in een crisis, maar eigenlijk speel ik best goed.” Bij deze bevestigd.
Albert is terug en hij zorgde voor de broodnodige doodsteek: een stabiele controle over het veld d4 was genoeg om een voordeel te hebben, dat systematisch werd uitgebouwd. Bert won een pion, de zwarte stelling stortte in en de 6-10 zege was een feit. Een heel goed resultaat, waarmee we 1 puntje inlopen op onze zuiderburen, die in Hasselt op 7-9 bleven steken.
Graag geven we nog mee dat het sprookje van NLS 3 maar blijft duren. Barry (wéér hij, Barry wint bijna alles dit seizoen en zal een pak elootjes kunnen toevoegen over drie weken) en Filip wonnen gisteren hun partij. Bart remiseerde en Martin liet zich helaas vangen. Desalniettemin opnieuw een 7-9 zege. NLS 3 blijft waarschijnlijk eerste staan. Concurrent Vlijtingen raakte overigens niet verder dan 8-8 in Eisden.
) was er vooral een die zei: “Misschien kan ik het hier nog net houden als ik geluk heb”. Echter, de partij volgde de beurskoers van de Dow Jones en enkele zetten later was het Snoeck die plots alle winstkansen had.
